...

       آسمان را بارها
       با ابرهای تیره تر از این
       دیده ام
       اما بگو
       ای برگ
       در افق این ابر شبگیران
       کاین چنین دلگیر و
       بارانی ست
       پاره اندوه کدامین یار زندانی ست ؟

                           شفیعی کدکنی

       پانوشت:

       چطور آدم به پسرش بگوید که گاهی آدم به یاد کسی گریه نمی‌کند،
       اصلا آدم نمی‌فهمد چرا گریه می‌کند،
       و شاید یک نقطه‌ی عمیق و نرم و ولرم، مثل نور آفتاب بهاری،
       توی دلش پیدا می‌شود، که اصلا حس بدی هم نیست.
       حتی یک احساس شادی است، گریه‌آور هم نیست،       
       ولی آدم بی‌اختیار گریه‌اش می‌گیرد...                         

                            رضا براهنی

/ 0 نظر / 12 بازدید