عشق هیچ گاه همسفر عقل نمی شود

      هر چند می توانی
      -در حد چند لحظه-
      محروم از هوا زیست
      با من بگو که بی عشق
      آن چند لحظه را تا 
      هنگام جان سپردن

      باید چه سان
      چرا زیست؟!

                                   محمد رضا ترکی

      پانوشت:

      در واقع اغلب، زمانی که عشقی را آغاز می‌کنیم،
      تجربه و عقلمان به ما می‌گویند
      که روزی به دلداری که امروز فقط به اندیشه او زنده‌ایم‌‌
      همان اندازه بی‌اعتنا می‌شویم که امروزه به هر زنی جز او هستیم...
      روزی نامش را می‌شنویم و دیگر دچار هیچ لذت دردآلودی نمی‌شویم،
      خطش را می‌خوانیم و دیگر نمی‌لرزیم،
      در خیابان راه‌مان را کج نمی‌کنیم تا او را ببینیم،
      به او بر می‌خوریم و دست و پا گم نمی‌کنیم،
      آنگاه این آگاهی بی‌تردیدِ آینده،
      برغم این حس بی‌اساس اما نیرومند
      که شاید او را همواره دوست داشته باشیم، ما را به گریه می‌اندازد.

                            خوشی‌ها و روز‌ها / مارسل پروست

/ 0 نظر / 15 بازدید