عادت می کنیم

       ...دیروز قسمتی از آسمان بودی
       امروز ذره‌ای از خاک
       به سرنوشت آدم‌ها دچار شدی دوست من!
       کوچک شدی
       به پهنه‌ی این تیرگی
       مواظب باش گم نشوی!
       که تیرگی ادامه‌ی طبیعی آبی‌ها نیست.

                                   رسول یونان‬

       پانوشت:

       غالباً فکر می‌کردم که اگر مجبورم می‌کردند در تنه درخت خشکی زندگی کنم و
       در آنجا هیچ مشغولیتی جز نگاه کردن به کل آسمان بالای سرم نداشته باشم،
       آن وقت هم کم کم عادت می‌کردم.
       آنجا هم به انتظار گذشتن پرندگان و یا به انتظار ملاقات ابر‌ها،
       وقت خود را می‌گذراندم.
       مثل اینجا در زندان که منتظر دیدن کراوتهای عجیب وکیلم هستم ...
       درست که فکر کردم در تنه یک درخت خشک نبودم
       و بدبخت‌تر از من هم پیدا می‌شد.
       وانگهی این یکی از عقاید مادرم بود و آن را غالباً تکرار می‌کرد
       که انسان بالاخره به همه چیز عادت می‌کند.

                                  بیگانه / آلبرکامو

/ 0 نظر / 12 بازدید