غریبانه


                چه غریبانه تو با یاد وطن می‌نالی
                                                     من چه گویم که غریب است دلم در وطنم

                                                هوشنگ ابتهاج

    پانوشت:

    غریب،نه آن است که تن اش در این جهان،غریب است.
    غریب آن است که دلش در تن،غریب بُوَد و سرش در دل غریب بُوَد!
    غریب آن بُوَد که در هفت آسمان و زمین هیچ با وِی یک تار ِمویی نَبُود.
    من نگویم که غریبم.
    من آنم که با زمانه نسازم و زمانه با من!
   
                                            ابوالحسن خرقانی

/ 0 نظر / 5 بازدید