کاش می دانستی
      ما را مجال آن نیست
      که روزهای رفته را از سر گیریم
      و لحظه های بی بازگشت را تمنا کنیم
      کاش می دانستی
      فردا چه اندازه دیر است برای زیستن
      و چه اندازه زود برای مردن
      و همیشه واژه ای است پر فریب
      کاش می دانستی
      یک آلاله را فرصت یک ستاره نیست
      و به ناگاه بسته خواهد شد
      پنجره های دیدار
      در اجبار تقدیر
      کاش می دانستی...

                                  ناهید عباسی

      پانوشت:

      من در سطح زندگی پیش می رفتم، یا روی هم رفته در کلمات و نه هرگز در واقعیت.
      چه کتاب ها که تا نیمه خواندم،
      چه دوستان که تا نیمه دوست داشتم،
      چه شهرها که تا نیمه تماشا کردم،
      من از روی بی حوصلگی یا به قصد سرگرمی حرکاتی میکردم.
      آدمیان از پی آن می آمدند، می خواستنت دست بیاویزند،
      اما چیزی در میان نبود و بدبختی همین بود.بدبختی برای آن ها.
      زیرا برای من فقط فراموشی بود.من هرگز جز به یاد خود نبوده ام.

                                  آلبر کامو - سقوط





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٢:٤٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٧