بزن آن پرده،
      اگرچند تو را سیم از این ساز گسسته
      بزن این زخمه،
      اگرچند دراین کاسهٔ تنبور
      نمانده‌ست صدایی
                                  بزن این زخمه
                                  بر آن سنگ
                                  بر آن چوب
                                  بر آن عشق
                                  که شاید بردم راه به جایی.

      پرده دیگر مکن و زخمه به هنجار کهن زن
      لانهٔ جغد نگر،
      کاسهٔ آن بربط سغدی
      ز خموشی
      نغمه سر کن که جهان
      تشنهٔ آواز تو بینم
                                   چشمم آن روز مبیند
                                   که خاموش
                                   درین ساز تو بینم.
                                   نغمهٔ توست،
                                  بزن آنچه که ما زنده بدانیم

                            شفیعی کدکنی

      پانوشت:
      عزیز دلم، می دانی سیم آخر چیست؟
      همه خیال می کنند که سیمِ آخر ساز است.
      حتی یک نوازنده بی سواد روی صحنه زد به سیم آخر تارش گفت: این هم سیم آخر.
      اما سیم آخر یعنی وقتی می رفتند قمار، سکه زرشان را که می باختند،
      جیب شان را می گشتند، آخرین سکه ی سیم را هم به قمار می زدند.
      می زدند به سیم آخر،
      به امید بردن همه هستی، یا به باد دادن آخرین سکه ی نیستی.
      من هم دلم می خواست در این قمار بزنم به سیم آخر،
      اما گلستان به من گفت: «ببین زری که باختی اصل بود؟»

                            عباس معروفی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٢:۳٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٧