روزی که به زندانم انداختند
      باورشان نکردم
      چرا که پرستویی بودم
      با رویای پرواز وُ بهار
      روزی که رهایم کردند
      باورشان کردم
      چرا که حال
      انسان شده بودم
      بی بال
      گرسنه
      تنها

                  رزه آوسلندر

      پانوشت:

      زندگی چون قفسی ست
      قفسی تنگ پر از تنهایی
      و چه خوب است
      لحظه غفلت آن زندانبان
      بعد از آن هم پرواز...





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/۱۸