آن قدر
      با خودم حرف می زنم
      که سر خودم را می خورم
      تبدیل می شوم
      به زنی سر خورده
      که تمام آدم ها از کنارش می گریزند
      باور کن
      من هم آن قدر رویاهای رنگی کشیده بودم
      که مداد مشکی ام
      هیچ وقت تراشیده نشد
      از من نترس
      من هم یک زنم
      با وحشتی از هر دست
      که برای نوازش کشیدم و
      کشیده ای شد
      سر به لاک برده
      و از تمام دنیا رویم را برگردانده ام

                                    منیره حسینی

     پانوشت:
      کاش می دانستم
      چه کسی این سرنوشت را برایم بافت
      آن وقت به او می گفتم :
      یقه را آن قدر تنگ بافته ای
      که بغض هایم را نمیتوانم فرو دهم ....





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/۱۸