با عشق به استقبال دوستان مرو ای دل

     میل آن ندارم که عشق را وبال گردنت ببینم
     چرا که می ترسم چشمانت در حافظۀ ته سوراخ آنانی
     که هیچ چیز به خاطر نمی آورند
     از یادها برود
     و اشکهایت را در یک روز بارانی
     هیچکس نبیند.

     با عشق به استقبال دوستان مرو ای دل
     میل آن ندارم که سرانجامت را گمگشته ببینم
     و پیکرت را مرمری خونین
     در معماری تردستانۀ آن بی انصافانی
     که با بال شکستۀ پرندگان
     پل میسازند.

     با عشق به استقبال دوستان مرو ای دل
     زیرا تو سزاوار آن نیستی
     که پوست حساست همچون چراغی جادویی
     به آن کسی فروخته شود
     که پیکرش
     خاموش است وُ
     بی فروغ.

                      ریچارد برآوتیگا

     پانوشت:     
     واقعیت این است که زندگی بسیار یکنواخت است
     مردم همه مثل هم هستند،یکسان هستند،هرکس به فکر خویش است
     به خصوص در مورد امور مادی
     در نتیجه کاری باقی نمی ماند جز اینکه
     در خورد فرو روی و غرق در رویاهای خود به زندگی ادامه دهی
 
                      آلدوس هاکسلی






نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٠:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٩/۱۸