سزد اگر هزار بار
    بیفتی از نشیبِ راه و باز
    رو نهی بدان فراز

    چه فکر می‌کنی؟
    جهان چو آبگینه‌ی شکسته‌ای ست
    که سرو ِ راست هم دراو شکسته می‌نمایدت‎ .‎
    چنان نشسته کوه در کمین دره های این غروب تنگ
    که راه، بسته می‌نمایدت

    زمان ِبی‌کرانه را،
    تو با شمار ِگام ِعمرِ ما مسنج‏
    به پای او دمی ست
    این درنگ ِدرد و رنج

    به سان رود
    که در نشیب دره سر به سنگ می‌زند،
    رونده باش!
    امید هیچ معجزی ز مرده نیست،
    زنده باش!

                                    هوشنگ ابتهاج


    پانوشت:
   
    مردم گمان میکنند که اگر کسی رنج می برد
    برای این است که مثلا معشوقش یک روز مرده است.
    و حال آنکه رنج حقیقی او جدی تر از این است:    
    رنج می برند چون می بیند که غصه هم دوام ندارد.حتی درد بی معنی است.

  
                                  کالیگولا/ آلبر کامو





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٢:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۸/٩