زمان را
      کاسه ای نیست
      تا که لبریز شود
      فضیلتی رونده دارد
      بسان آب
      و صراحت مکرری
      بسان سال
      اما
      لحظه هایی
      به وسعت نامریی یک خاطره
      باز می گرداند آب را
      به سرچشمه
      و می برد دل را
      به کهن سردابه ها
      تا نوازش دهد      
      خاطرات بودنی قدیم را                    

                                (ناهید عباسی)

   پانوشت:

          دویدم و در راه فکر کردم که من چه یادی دارم .
          چرا یادم به وسعت همه ی تاریخ است ؟
          و چرا آدم ها در یاد من زندگی می کنند و من در یاد هیچ کس نیستم ؟

                              (عباس معروفی)





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٠:۳٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٧/٢٢