در وجود هر کس رازی بزرگ نهان است
     داستانی ، راهی ، بی راهه ای
     طرح افکندن این راز
     راز من و راز تو ، راز زندگی
     پاداش بزرگ تلاشی پر حاصل است

     بسیار وقت ها با یکدیگر از غم و شادیِِِ خویش سخن ساز می کنیم
     اما در همه چیز رازی نیست
     گاه به سخن گفتن از زخم ها نیازی نیست
     سکوتِ ملاله ها از راز ما سخن تواند گفت
     به تو نگاه می کنم و می دانم
     تو تنها نیازمند یک نگاهی تا به تو دل دهد
     آسوده خاطرت کند
     بگشایدت تا به درآیی
     من پا پس می کشم
     و درِ نیم گشوده به روی تو بسته می شود

     پیش از آنکه به تنهایی خود پناه برم
     ز دیگران شکوه آواز می کنم!
     فریاد می کشم که ترکم گفتند!
     چرا از خود نمی پرسم:
     کسی را دارم
     که احساسم را
     اندیشه و رویایم را
     زندگی ام را با او قسمت کنم؟
     آغاز جدا سری شاید از دیگران نبود!

مارگوت بیکل

 

     پانوشت :
  
             ما به ندرت برای کسانی که از ما بهترند راز دل می گوییم
             حتی از محضرشان می گریزیم
             در مقابل، بیشتر اوقات اسرار خود را نزد کسانی اعتراف می کنیم
             که به ما شباهت دارند
             و در ضعف ها و حقارت هایمان شریکند
             بنابراین ما نمی خواهیم خودمان را اصلاح کنیم
             یا بهتر شویم
             زیرا در این صورت ابتدا باید به حکم عجز و قصور خویش گردن نهیم
             ما فقط می خواهیم که بر حالمان رقت آورند
             و در راهی که می روریم تشویقمان کنند
             خلاصه می خواهیم دیگر مقصر نباشیم
             و در عین حال برای تزکیه نفسمان هم قدمی بر نداریم
             نه از وقاحت نصیب کافی برده ایم و نه از فضیلت
             نه نیروی ارتکاب گناه داریم و نه قدرت اجرای ثواب.‏

                                                                 آلبر کامو - سقوط
                                           





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/٢٤