چیست این باران که دلخواه من است ؟
        زیر چتر او روانم روشن است
        چشم دل وا می کنم
        قصه یک قطره باران را تماشا می کنم ؛

        قطره ها چشم انتظاران هم اند،
        چون به هم پیوست جان ها، بی غم اند .
        هر حبابی، دیده ای در جستجوست،
        چون رسد هر قطره، گوید: - « دوست! دوست ... !»

        می کنند از عشق هم قالب تهی
        ای خوشا با مهر ورزان همرهی !
        با تب تنهائی جانکاه خویش،
        زیر باران می سپارم راه خویش.

        شرمسار ازمهربانی های او،
        می روم همراه باران کو به کو
        سیل غم در سینه غوغا می کند،
        قطره دل میل دریا می کند

        قطره تنها کجا، دریا کجا،
        دور ماندم از رفیقان تا کجا !
        همدلی کو ؟ تا شوم همراه او،
        سر نهم هر جاکه خاطرخواه او !

        شاید از این تیرگی ها بگذریم .
        ره به سوی روشنائی هایی بریم .
        می روم، شاید کسی پیدا شود،
        بی تو، کی این قطره دل، دریا شود؟

فریدون مشیری





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٦:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٢/٢۳