من صبورم اما . . .
          به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم
          یا اگر شادی زیبای تو را
          به غم غربت چشمان خودم می بندم .

         من صبورم اما . . .
          چقدر با همه ی عاشقیم محزونم !

         من صبورم اما . . .
          بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم
          بی دلیل از همه ی تیرگی تلخ غروب
          و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . .
          می ترسم .

        من صبورم اما . . .
          آه . . . این بغض گران صبر نمی داند چیست !!!!





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:٤٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٢/٩