پیر خرد یک نفس آسوده بود.

         خلوت فرموده بود.

         کودک دل رفت و دو زانو نشست

         مست مست.

         گفت: تو را فرصت تعلیم هست؟

         گفت: هست.

         گفت که ای خسته ترین رهنورد

         سوخته و ساخته ی گرم و سرد

         بر رُخت از گردش ایّام گرد.

         چیست برازنده ی بالای مرد؟

         گفت: درد .

         گفت: چه بود، ای همه دانندگی

         راست ترین راستی زندگی؟

         پیر که اسرار خرد خوانده بود

         سخت در اندیشه فرومانده بود

         ناگه از شاخه ای افتاد برگ

         گفت: مرگ .

(از هاشم جاوید)





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:۱۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱۱/٩