از  حمید مصدق : 

      تو به من خندیدی و نمی دانستی
      من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم....

      از فروغ فرخزاد  :

      من به تو خندیدم
      چون که می دانستم
      تو به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدی
      پدرم از پی تو تند دوید
      و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه
      پدر پیر من است....

      و شعر زیبای جواد نوروزی :

      دخترک خندید و
      پسرک ماتش برد !
      که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده
      باغبان از پی او تند دوید
      به خیالش می خواست،
      حرمت باغچه و دختر کم سالش را
      از پسر پس گیرد !
      غضب آلود به او غیظی کرد !
      این وسط من بودم
      سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم
      من که پیغمبر عشقی معصوم،
      بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق
      و لب و دندان ِ
      تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم
      و به خاک افتادم
      چون رسولی ناکام !
      هر دو را بغض ربود...
      دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:
      " او یقیناً پی معشوق خودش می آید ! "
      پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:
      " مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ! "
      سالهاست که پوسیده ام آرام آرام !
      عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز !
      جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم،
      همه اندیشه کنان غرق در این پندارند:
      این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:٢٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۱٦