چه دل است این دل من ؟

       که زتردی چو یکی ساقه ی تاک 

       به شتابی که تگرگ 

       بشکند ساقه و از هم بدرد پیـکر برگ

       یا به آسانی یک شاخه ی گل می شکند .

       چه دل است این دل من ؟

       که زیک لرزش اشک

       بر رخ رهگذری

       یا ز نالیدن مادر به فراق پسری

       دل من می شکند

       هر کجا اشک یتیمی رنجور

       می چکد برسر مژگان سیاه

       هر کجا  چشم زنی غمزده  با یاد پسر ،  مانده به راه

       دل من می شکند .

       در مزاری که زنی ناله کند 

       در عزای پسرش

       یا یتیمی که کند گریه به سوگ پدرش 

       جانم آید به خروش .

       ور ببینم  پر خونین کبوتر ها را 

       یا یکی بچه ی گنجشک که بشکسته پرش 

       دل من می شکند .

       حالت دخترکی کوچک و تنها و فقیر

       که به حسرت کند از از شیشه ی اشک 

       به عروسک نگه گاه به گاه

       وز دل تنگ کند ناله و آه

       دل من می شکند .

       ناله ی پیرزنی غمزده و دست تهی

       که ندارد نفسی .

       ضجـّه ی مرغ اسیر  

       که کند ناله به کنج قفسی .

       هق هق مرد غریبی که بلا دیده بسی

       حالت دختر زشتی که زشرم

       رو ندارد به کسی

       دل من می شکند .

       چه دل است این دل من

       دلم از ناله مرغان چمن می شکند

       ز خیال غم مردم دل من می شکند

       دلم از داغ شهیدان وطن می شکند

       چه کنم دلم از سنگ که نیست

       گریه در خلوت دل ننگ که نیست

       چه کنم؟

        دل من می شکند ...

(مهدی سهیلی)





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٤:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸