دل من دیر زمانی است که می پندارد :

     « دوستی » نیز گلی است ؛

     مثل نیلوفر و ناز ،

     ساقه ترد ظریفی دارد .

     بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد

     جان این ساقه نازک را

                            - دانسته-

                               بیازارد !

 

     در زمینی که ضمیر من و توست ،

     از نخستین دیدار ،

     هر سخن ، هر رفتار ،

     دانه هایی است که می افشانیم .

     برگ و باری است که می رویانیم

     آب و خورشید و نسیمش « مهر » است

 

     گر بدانگونه که بایست به بار آید ،

     زندگی را به دل‌انگیزترین چهره بیاراید .

     آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف ،

     که تمنای وجودت همه او باشد و بس .

     بی‌نیازت سازد ، از همه چیز و همه کس .

 

     زندگی ، گرمی دل های به هم پیوسته ست

     تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .

 

     در ضمیرت اگر این گل ندمیده است هنوز ،

     عطر جان‌پرور عشق

     گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

     دانه ها را باید از نو کاشت .

     آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان

     خرج می باید کرد .

     رنج می باید برد .

     دوست می باید داشت !

 

     با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد

     با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

     دست یکدیگر را

     بفشاریم به مهر

     جام دل هامان را

                     مالامال از یاری ، غمخواری

     بسپاریم به هم

 

     بسراییم به آواز بلند :

     - شادی روی تو  !

                           ای دیده به دیدار تو شاد

     باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

     تازه ،

             عطر افشان

                        گلباران باد .

 

فریدون مشیری





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٢:٠۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٩/٢٠