عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم .
      همان یک لحظه اول ،
      که اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان ، 
      جهانرا با همه زیبایی و زشتی ،
      برروی یکدگر ، ویرانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم .
      که در همسایه صدها گرسنه ، چند بزمی گرم عیش و نوش میدیدم ، 
      نخستین نعره مستانه را خاموش آندم ،
      بر لب پیمانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم ،
      که میدیدم یکی عریان و لرزان و دیگری پوشیده از صد جامه رنگین زمین و آسمان را
      واژگون مستانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم .
      نه طاعت میپذیرفتم ،
      نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده ،
      پاره پاره در کف زاهد نمایان ،
      سبحه صد دانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم .
      برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان ،
      هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو ،
      آواره و دیوانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم .
      بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان ، 
      سراپای وجود بی وفا معشوق را ، 
      پروانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم .
      بعرش کبریایی ، با همه صبر خدایی ،
      تا که میدیدم عزیز نابجایی ، ناز بر یک ناروا گردیده خواری میفروشد ،
      گردش این چرخ را وارونه ، بی صبرانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم .
      که میدیدم مشوش عارف و عامی ، ز برق فتنه این علم عالم سوز مردم کش ،
      بجز اندیشه عشق و وفا ، معدوم هر فکری ، 
      در این دنیای پر افسانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      چرا من جای او باشم .
      همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد ،
      وگرنه من بجای او چو بودم ،
      یکنفس کی عادلانه سازشی ، 
      با جاهل و فرزانه میکردم .
      عجب صبری خدا دارد ! عجب صبری خدا دارد ! 

    

از استاد رحیم معینی کرمانشاهی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٩/۱