روزی از روز ها،
     شبی از شب ها،
     خواهم افتاد و خواهم مُرد،
     امّا می خواهم هر چه بیش تر بروم.
     تا هر چه دورتر بیفتم،
     تا هر چه دیرتر بیفتم،
     هر چه دیرتر و دورتر بمیرم.
     نمی خواهم حتی یک گام یا یک لحظه،
     پیش از آن که می توانسته ام بروم و بمانم،
     افتاده باشم و جان داده باشم،
     همین.

                 دکتر شریعتی

     پانوشت:

     دوست ندارم شنبه ها را روز آغاز بدانیم .
     شنبه ،عادت آغاز است نه شروعی مدلل
     عادت اراده را نابود می کند.
     عشق اوج خواستن است ،
     اوج اقتدار اراده
     عادت ،باز داشت کارکرد اندیشه است
     هرگز چیزی به اندازه عادت نفرت انگیز نبوده است .
     مارکس را اگر گهگاه محترم داشته ام، بیزارم از اینکه گفته است
     «روزی خواهد رسید که انسان، همه ی کارهایش را به عادت خواهد کرد»
     خودکارانه زیستن، پایان انسانی زیستن است:
     عادت هر روز صبح زود بر خاستن- درست سر ساعت، سر دقیقه.
     سلامی به عادت نه از راه ارادت.
     چای به عادت، کار، امضاء، اتوبوس، آب، زنگ در، کتاب خواندن، خرید؛ خرید به عادت.
     هرگز چیزی به اندازه ی عادت، نفرت انگیز نبوده است.
     عادت فرسودگی است، ماندگی، آب راکد. مرداب.
     تغییر بده! بیندیش و جابجا کن!
     باید از این پیله بیرون بیایی. به اندازه کافی بیرون مصیبت هست. درونت چرا؟
     چرا باید از شنبه آغاز کنیم
     آنگونه که انگار شنبه ها رنگ شان، بوی شان، و طراوت شان بیشتر از
     پنج شنبه هاست؟
     روز اول این هفته را، یک شنبه بدانیم.
    

                   نادر ابراهیمی

     پ ن:
     مشکل از آنجا شروع شد که از "عادت کردن" فرار کرده ایم
     و به "فرار" عادت کرده ایم !





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٦:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/٢٤