کوه با نخستین سنگ آغاز میشود
                            انسان با نخستین درد
                            و من
                            با نخستین نگاه تو آغاز شدم


                                         شاملو

     پانوشت:

     بانوی من!
     بسیاری از نخستین ها ، توهم است؛
     نخستین روز ،
     نخستین ساعت ،
     نخستین نگاه ،
     نخستین کلمات عاشقانه ...
     یاد، عین واقعه نیست. تخیل آن است، یا وهم آن.
     یاد ، فریبمان می دهد.
     حتی عکس ها راست نمی گویند.
     حتی عکس ها.
     چیزی بیش از یاد، بیش از عکس ، بیش از نامه های عاشقانه ،
     بیش از تمام نخستین ها عشق را زنده نگه می دارد:
     جاری کردن عشق ، سیلان دائمی آن.
     در گذشته ها به دنبال آن لحظه های ناب گشتن،
     آشکارا به معنای آن است که آن لحظه ها، اینک وجود ندارند.
     آتشی که خاکستر شده ، عزیز من ، آتش نیست، حتی اگر داغ داغ باشد!

                            نادر ابراهیمی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٤:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/٢٤