هان ای عقاب عشق
     از اوج قله های مه آلود دور دست
     پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من

     آنجا ببر مرا
     که شرابم نمی برد


                    فریدون مشیری‬

      پانوشت:‬

     فقط با سایه ی خودم خوب می توانم حرف بزنم.
     اوست که مرا وادار به حرف زدن می کند.
     فقط او می تواند مرا بشناسد.
     او حتما مرا می فهمد...
     می خواهم عصاره، نه، شراب تلخ زندگی خودم را،
     چکه چکه در گلوی خشک سایه ام چکانده به او بگویم:
     این زندگی من است...


               پ ن:برای سایه ،هم صحبت صبورم





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٠:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/۱٦