می رسی
      ناگهان
      شبیه برف
      تا بگویمت سَ…
      رفته ای
      بغض می کنند
      در گلوی من
      سه حرف

            مژگان عباسلو

      پانوشت:
      سرت را قدری بیاور جلوتر تا باز هم آهسته تر بگویم:
      بهترین دوستِ انسان؛ انسان است نه کتاب.
      کتاب ها، تا آن حد که رسمِ دوستی و انسانیت بیاموزند، معتبرند،
      نه تا آن حد که مثل دریایی مُرده از کلمات ِ مُرده، تو را در خود غرق کنند و فرو ببرند.
      تو در کوچه ها انسان خواهی شد نه در لا به لای کتاب ها.
      تو در کوه ها، در جاده ها، و در کنارِ ستمدیدگانِ واقعی،
      رسم زندگی را یاد خواهی گرفت
      نه با غوطه خوردن در آثاری که در اتاق های دربسته نوشته شده
      و نویسندگانش هرگز نسیم را ندانسته اند و قایقی در تَنِ توفان را...
      از همۀ اینها گذشته، من؛ عشقِ کتابی را هم دوست نمیدارم
      و تسلّطِ کتاب بر خانه را هم.
      من دوست ندارم که وقتی برای کاری صدایت میکنم، جواب بدهی:
      "همین صفحه را که تمام کنم، می‏آیم."
      من از این جواب بیزارم و از آن کتاب که مثل صخره ای میان دو عاشق قرار میگیرد.
      می‏فهمی گیله مرد کوچک؟ میفهمی؟

                  یک عاشقانه آرام/ نادر ابراهیمی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٠:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/۱۳