خسته خودخواه بی شکیب!
   از این جهان فقط همین ها را برایم باقی گذاشته اند؛
   ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﮐﻦ !
   ﺑﻌﺪﻫﺎ ...
   ﺩﻟﺖ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺗﻨﮓ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ...

                                            ﺳﯿﺪ ﻋﻠﯽ ﺻﺎﻟﺤﯽ

  پانوشت:

  آﻧﻘﺪﺭ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﻋﺎﺩﺗﻢ ﺷﺪﻩ...
 ﻭﻗﺘﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺮﻡ ﺷﺪﯼ ؛ 
 ﻫﻤﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺧﻢ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ...

                                              ﺳﯿﻤﯿﻦ ﺩﺍﻧﺸﻮﺭ





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/٤/٢٧



    ﺑﻌﻀﯽ ﺗﺮﺍﻧﻪﻫﺎ ﺭﺍ
    ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ
    ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ
    ﮔﻮﺵ ﺩﺍﺩ
    ﺑﻌﻀﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺭﺍ
    ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ
    ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ
    ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ !

                                          ﺍﯾﻠﻬﺎﻥ ﺑﺮﮎ 

   پانوشت:

  ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦِ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﻴﺮ ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ . 

                                            ﺁﻟﺒﺮ ﻛﺎﻣﻮ





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:۳۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/٤/٢٧



              بر دوستان رفته چه افسوس می خوری؟
                                                                ما خود مگر قرار اقامت نهاده ایم!؟

    پانوشت:

     ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺭﺍ ﻣﺘﺬﮐﺮ ﺷﺪ.
      ﺁﺩﻣﻬﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﻤﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ.
     ﯾﮑﺠﺎ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽ ﺭﻭﻧﺪ ...!


                                               "گریز دلپذیر / انا گاوالدا "

    پ ن: دارم سعی میکنم تا سحر بیدار بمونم.سخته ولی شدنیه... :)





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/٤/٢٧



                       در نیابد حال پخته هیچ خام
                                                                پس سخن کوتاه باید والسلام

                                                     مولانا

      پانوشت:

     درد دل کردن را فراموش کن 
     یا حرفهایت به یکى بر میخورد،
     یا دل کسى شکسته میشود،
     یا از آن به بعد تو را احمق فرض میکنند،
     یا مسخره ات میکنند،
     یا دردت را کوچک نشان میدهند،
     یا نصیحت میشنوى…
     و هیچ وقت هم گول این حرف کسى را نخور
     که هر چه مى خواهد دل تنگت بگو…
     خلاصه اینکه بزرگ شو 
     و دردهایت را توى دل خودت نگه دار





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٢:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/٤/٢۳




                     گرگ ها همراه و انسان ها غریب
                                                             با که باید گفت این حال عجیب؟


                                                فریدون مشیری

   پانوشت :

   خواب دیدم قیامت شده است.
   هر قومی را داخل چاله‌ای عظیم انداخته
   و بر سر هر چاله نگهبانانی گرز به دست گمارده بودند الا چاله‌ی ایرانیان.
   خود را به عبید زاکانی رسانیدم و پرسیدم:
   عبید، این چه حکایت است که بر ما اعتماد کرده، نگهبان نگمارده‌اند؟!
   گفت: می‌دانند که به خود چنان مشغول شویم که ندانیم در چاهیم یا چاله
   خواستم بپرسم:
   اگر باشد در میان ما کسی که بداند و عزم بالا رفتن کند...
   نپرسیده گفت:
   گر کسی از ما فیلش یاد هندوستان کند، 
   خود بهتر از هر نگهبانی لنگش کشیم و به ته چاله باز گردانیم"

                                   «رساله‌ی دلگشا» -عبید زاکانی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٢:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/٤/٢۳



    آرامشی که اکنون دارم
   مدیون انتظاریست ؛
   که دیگر از کسی ندارم …

                                            سیلویا پلات‬

   پانوشت:

   تمام غصه ها از همان جایی آغاز می شوند که،
   ترازو بر می داری می افتی به جان دوست داشتنت .
   اندازه می گیری !
   حساب و کتاب میکنی!
   مقایسه میکنی !
   و خدا نکـند حساب و کـتابت برسـد بـه آنجا کـه زیادتر دوستش داشته ای ،
   کـه زیادتر گذشـته ای ،
   که زیادتر بـخـشیده ای ،
   به قـدر یک ذره ،
   یک ثانیه حتی !
   درست از همانجاست که توقع آغاز می شود
   و توقع آغاز رنج هایی ست که ما میکشیم....

   پ ن: به بهانه ناراحتی امروزم...شاید دلیلش همین بود.توقع!!!





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٢:٢٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/٤/٢۳



    راست می گفتند
    همیشه زودتر از آن که بیندیشی اتفاق می افتد
    من به همه چیز این دنیا دیر رسیدم
    زمانی که از دست می رفت
    و پاهای خسته ام توان دویدن نداشت
    چشم می گشودم همه رفته بودند
    مثل «بامدادی» که گذشت
    و دیر فهمیدم که دیگر شب است
    بامداد رفت
    رفت تا تنهایی ماه را حس کنی
    شکیبایی درخت را
    و استواری کوه را...
    من به همه چیز این دنیا دیر رسیدم
   به حس لهجه بامداد
    و شور شکفتن عشق
    در واژه واژه کلامش که چه زیبا می گفت:
   «من درد مشترکم مرا فریاد کن»

                                        فریدون مشیری

   پانوشت :

   زندگی‌ام را دیدم که جلوی چشمم، مثل درخت سبز انجیر آن داستان، شاخه می‌دهد
   و از سر هر شاخه، مثل یک انجیر درشت بنفش،
   آینده درخشانی به من علامت می‌داد و چشمک می‌زد.
   یک انجیر، همسری بود و خانواده خوشبختی و فرزندانی،
   و انجیر دیگر شاعره مشهوری
   و انجیر دیگر استاد دانشگاه موفقی
   و انجیر دیگر، سردبیر شگفت‌انگیزی بود.
   یک انجیر دیگر اروپا، آفریقا و آمریکای جنوبی بود
   و انجیر دیگر کنستانتین و سقراط و آتیلا
   و گروه دیگری از عشاق با نام‌های عجیب و غریب و شغل‌های غیرعادی‌شان،
   انجیر دیگر قهرمان ورزشی در المپیک بود
   و بالا و فرای این انجیرها، انجیرهای دیگری بود که نمی‌توانستم ببینم.
   خودم را مجسم می‌کردم
   نشسته در زیر این درخت انجیر و از شدت گرسنگی در حال مرگ
   چون نمی‌توانستم تصمیم بگیرم کدام یک از آنها را می‌خواهم برگزینم.
   یک‌یک آنها را می‌خواستم ولی انتخاب هردانه به معنی از دست دادن بقیه بود
   و همین‌طور که نشسته بودم، عاجز از تصمیم گرفتن،
   انجیرها شروع کردند به پژمردن و سیاه شدن و یکی‌یکی، روی زمین و کنار من افتادند...!

                                              سیلویا پلات





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٤/۱٦



   ریسمان پاره را می توان دوباره گره زد
   دوباره دوام می آورد
   اما هر چه باشد ریسمان پاره ای است
   شاید ما دوباره همدیگر را دیدار کنیم
   اما در آنجا که ترکم کردی
   هرگز دوباره مرا نخواهی یافت!

                                             برتولت برشت

   پانوشت:

   زخم ها خوب می شوند؛
   اما خوب شدن با مثل روز اول شدن خیلی فرق دارد.

                                            اوریانا فالاچی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٤/۱٥



   قسم به بغض
   هوای دلم ، بسی ابری ست
   تو چتر شانه نگه دار
   گریه در راه است

   پانوشت:

  همیشه نه ، ولی گاهی میان بودن و خواستن فاصله می افتد،
  بعضی وقتها هست که کسی را با تمام وجود می خواهی
  ولی نباید کنارش باشی !

                                  مثل همه عصرها - زویا پیرزاد





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:٤٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٤/۱٥



   هرﮔﺰ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺭﺍ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﮑﻨﯿﺪ:
   ﺍﻭﻝ ﺁﻧﭽﻪ ﻧﯿﺴﺘﯿﺪ…
   ﺩﻭﻡ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺘﯿﺪ…

   پانوشت:

   نه از خودت تعریف کن و نه بدگویی. ..
   اگر از خودت تعریف کنی قبول نمی‌کنند
   و اگر بدگویی کنی بیش از آنچه اظهار داشتی تو را بد خواهند پنداشت....!

                                      کنفوسیوس





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٤/۱٥




    من دلم میخواهد
    به همین رانش ِ ابر،
    به پرواز کبوتر با ترس،
    به همین لغزشِ فکر ،
    که مرا میبَرد آنسوتر ِ از هزل ِ  وجود
    زل بزنم
    به همین قاب،
    همین پنجره ی باز که آورده خبر
    که تو رفتی و هنوز،
    این دو چشم ِ مبهوت ،
    خیس از گستره یِ حجم ِ نبود،
     آری آری هنوز ، رد ِ  بی رحمی ِ رفتارِ تو را می پاید...

    پانوشت :

    چیزهایی هست که از دست رفتنشان را هیچ چیزی در دنیا نمی تواند جبران کند ...
    نمی دانی چه روزهایی را بی تو گذرانده ام .
    به خاطر این روزها از تو بدم می آید . می توانستیم با هم خوشبخت باشیم .

                                                  لیدی ال - رومن گاری





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٤/۱٥



       خدایا
       تو با آن بزرگی
       در آن آسمانها
       چنین آرزویی
       بدین کوچکی را
       توانی برآورد
       آیا ؟

                                       شفیعی کدکنی

       پانوشت:

       خدایا من از جایگاه روزی خود آگه نیستم
       ...تنها رزق خود را به خیالی که بر دلم وارد می شود می طلبم
       خدایا مرا در طلب چیزی که بر من روزی مقدر نفرموده ای به مشقت مینداز
       که تو از رنج و عذاب من بی نیازی
       و من محتاج رحمت بی منهای توام.

                                     تعقیب نماز عشاء





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:٥٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/٤/۱۳



                   مرا خود با تو سری در میان هست
                                                             و گر نه روی زیبا در جهان هست
                   وجودی دارم از مهرت گدازان
                                                         وجودم رفت و مهرت همچنان هست
                   اگر پیشم نشینی دل نشانی
                                                        و گر غایب شوی در دل نشان هست
                   به گفتن راست ناید شرح حسنت
                                                             ولیکن گفت خواهم تا زبان هست...

                                                         سعدی

    پانوشت

       من از خودم می پرسیدم آیا حقیقتا تو مرا دوست داشتی یا نه؟
      - دوست داشتم ولی ...
      - درست است، اما در تمام این مدت آیا به من دروغ نمی گفتی،
        آیا مرا از ته دل دوست داشتی؟
      - تو برای من مظهر کس دیگری بودی، 
        میدانی هیچ حقیقتی خارج از وجود خودمان نیست.
      در عشق این مطلب بهتر معلوم می شود، 
      چون هر کسی با قوه ی تصور خودش کس دیگر را دوست دارد
       و این از قوه ی تصور خودش است که کیف می برد
       نه از زنی که جلو اوست و گمان می کند که او را دوست دارد.
       آن زن تصور نهانی خودمان است، یک موهوم است که با حقیقت خیلی فرق دارد...!

                                                          صادق هدایت

                                  سالار عقیلی - ساز و آواز دشتی (دانلود)





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/٤/۱۳