همه با آینه گفتم آری
       همه با آینه گفتم که خموشانه مرا می پایید
       گفتم ای آینه با من تو بگو
       چه کسی بال خیالم را چید؟
       چه کسی صندوق جادویی اندیشه من غارت کرد؟
       چه کسی خرمن رویایی گل های مرا داد به باد؟
       سرانگشت بر آینه نهادم پرسان
       چه کس آخر چه کسی کشت مرا
       که نه دستی به مدد از سوی یاری برخاست
       نه کسی را خبری شد
       نه هیاهویی در شهر افتاد؟
       آینه اشک بر دیده به تاریکی آغاز غروب
       بی صدا بر دلم انگشت نهاد...

                                         سیاوش کسرایی

       پانوشت:

       بدترین چیزها همیشه در درون آدم اتفاق می افتند.
       اگر اتفاق در بیرون بیافتد مثل وقتی که اردنگی می خوریم
       می شود زد به چاک؛
       اما از درون غیر ممکن است....

                                             
                                               رومن گاری‬





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:٠٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٤/٢٧



                                       وجـــودم از تــــمنای تو سرشــــــار است
                                      زمـــان در بستر شب خــواب و بیدار است
 
                                      هــوا آرام شب خاموش راه آســمان ها باز       
                                     خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز

                                                    فریدون مشیری
       پانوشت:

      میتوان خود را از کاری یا از به زبان اوردن سخنی سرزنش کرد،
      اما نمیتوان به خاطر داشتن احساسی مورد سرزنش قرار داد …
      به این دلیل ساده که هیچ نوع تسلطی بر آن نداریم!

                                                   هویت /میلان کوندرا





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٢:٥٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٤/۱٤



         من خود خدایی بودم
         تو را ساختم
         چون به تماشایت نشستم
         ویران شدم ...

                            شهاب مقربین

      پانوشت:

      هر چقدر می خواهی ضعیف باش،بالاخره صفحه درد را ورق می زنی...
      آنگاه با خود تنها می نشینی و می بینی ،
      تنها کسی که آمده با هم سیگاری دود کنید و گپی بزنید ، خودت هستی...
      انسان ها ، حتی آنهایی که عاشقشان هستیم ، هیچ نیستند!
      هیچ نیستند ، جز آن چیزی که ما در ذهنمان از آنها می سازیم
      تو ، او را ،بزرگ و هنرمندانه ساختی و عاشق ساخته خویش شدی
      تو اشتباه نکردی که دیگران را بزرگ ساختی
      زیرا که بزرگان بزرگ می بینند و بزرگ می سازند
      اشتباه تو این بود آنقدر در ساختن او وقت گذاشتی
      که ساختن خود را فراموش کردی...
      برخیز و خود را چنان بساز ، که بتوانی عاشق خودت شوی
      مطمئن باش تازه آنگاه که توانستی از درون عاشق خودت باشی و بمانی ،
      می توانی عاشق دیگری شوی...
     
                             امین منصوری





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٢:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٤/۱٤



                          شب های هجر را گذراندیم و زنده ایم
                                               ما را به سخت جانی خود این گمان نبود...

                                            شکیبی اصفهانی

      پانوشت:
     
      قورت دادن بعضی از مسائل مثل ماه‌ها تو را ندیدن عادت من است.
      این تحمل را عملی به توانایی من در پذیرفتن مسائل ندان.
      آن‌چه را که پذیرفتم زندگی توست،
      آن‌چه را که آرزو می‌کنم خوشبختی توست.
      تصمیم بگیر که دیگر مرا نبینی،
      چون من چندان با تعقل کاری ندارم،
      من دیوانه‌ام...

                                                 عباس معروفی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٢:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٤/۱٤


...

       آسمان را بارها
       با ابرهای تیره تر از این
       دیده ام
       اما بگو
       ای برگ
       در افق این ابر شبگیران
       کاین چنین دلگیر و
       بارانی ست
       پاره اندوه کدامین یار زندانی ست ؟

                           شفیعی کدکنی

       پانوشت:

       چطور آدم به پسرش بگوید که گاهی آدم به یاد کسی گریه نمی‌کند،
       اصلا آدم نمی‌فهمد چرا گریه می‌کند،
       و شاید یک نقطه‌ی عمیق و نرم و ولرم، مثل نور آفتاب بهاری،
       توی دلش پیدا می‌شود، که اصلا حس بدی هم نیست.
       حتی یک احساس شادی است، گریه‌آور هم نیست،       
       ولی آدم بی‌اختیار گریه‌اش می‌گیرد...                         

                            رضا براهنی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٢:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٤/۱٤



      در این جهان ظلمانی 
      در این روزگار سرشار از فجایع
      در این دنیای پر از کینه
      نزد کسانی که نیازمند من اند
      نزد کسانی که نیازمند ایشانم...

                          مارگوت بیکل
     
      پانوشت:

‫      اوایل ازدواجمان به چهره همسرم در خواب نگاه می کردم.
      این تنها چیزی بود که آرامم می کرد و به من احساس امنیت می داد.
      برای همین مدت زیادی او را در خواب تماشا می کردم.
      اما یک روز این عادت را ترک کردم. از کی؟ سعی کردم به خاطر آورم.
      شاید از آن روزی که من و مادر شوهرم، سر اسم گذاشتن روی پسرم بحثمان شد.
      آن روز دعوای شدیدی بین ما در گرفت،
      اما همسرم نتوانست چیزی به هیچ کدام مان بگوید.
      او کنار ایستاده بود و سعی می کرد ما را آرام کند.
      از آن به بعد، دیگر احساس نکردم همسرم حامی من است.
      فکر کنم این تنها چیزی بود که از او خواستم و او نتوانست به من بدهد.
      البته همه اینها به سالها پیش بر می گردد.
      من و مادر شوهرم مدتهاست آشتی کرده ایم.
      من روی پسرم، اسمی را گذاشتم که دلم می خواست.
      به علاوه، رابطه من و همسرم هم خیلی زود به حالت عادی بازگشت.
      اما مطمئنم این پایان نگاه کردن های من به چهره خوابیده او بود.

                         هاروکی موراکامی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٢:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٤/۱٤