رضای دوست به دست آر و دیگران بگذار
                                                             هــــزار فتنه چه غم باشد ار برانگیزند
         مرا چو با تو که مقصودی آشــــتی افتاد     
                                                            رواست گر همه عالم به جنگ برخیزند

    پانوشت:

    صالح از دشمن اندیشه کند که نباید که فرادیِ قیامت بر حالِ او بخندد،
    و عارف از دوست شرم دارد که همین دم نپسندد،
    که قیامتْ بعید است و حق ملازم حَبلُ الوَرید.

                                               حکایات سعدی

 

                               تمنای دوست / استاد شجریان (دانلود)





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٠:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٧/۳٠



    آه ای زندگی منم که هنوز
    با همه پوچی از تو لبریزم
    نه به فکرم که رشته پاره کنم
    نه برآنم که از تو بگریزم...

                               فروغ فرخزاد

    پانوشت:

    خیلی از آن‌ها که دوروبرم بوده‌اند مُرده‌اند حالا.
    ولی من هنوز زنده‌ام.
    فرانسواز دورلئاک که مُرد، گفتم پا به هیچ مراسمِ تدفینی نمی‌گذارم.
    امّا نرفتن که چارهٔ کار نیست.
    غمِ سنگین‌ام را که سبُک نمی‌کند.
    ذهنِ مُکدّرم را که پاک نمی‌کند.
    سال‌ها می‌گذرند و کم‌کم رسیده‌ام به این‌که
    فقط زنده‌ها نیستند که نقشِ مهمی در زندگیِ ما دارند،
    بیشتر از زنده‌ها با خیالِ آن‌ها که سهمی در زندگیِ ما داشته‌اند زندگی می‌کنیم...

                               ژیل ژاکوب





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٠:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٧/٢٢



     دنیا پــــــــــــر است از پلیدی
     نه به خاطر وجود آدمهای بد
     به خاطر سکوت آدم های خوب...
         
                                ناپلئون‬

     پانوشت:

     در کنگره حزب کمو‌نسیت شورو‌ی سابق در هنگام سخنرانی نیکیتا خرو‌شچف
     که با تقبیح جنایت‌های استا‌لین جهان را شگفت‌زده کرد،
     یک نفر از میان جمعیت فریاد برآورد:
     رفیق خرو‌شچف، وقتی بی‌گناهان اعدام می‌شدند، شما کجا بودید؟
     خرو‌شچف گفت: هر کس این را گفت از جا برخیزد.
     اما هیچ کس از جایش تکان نخورد.
     خرو‌شچف ادامه داد: خودتان به سوال خودتان پاسخ دادید.
     در آن زمان من همان جایی بودم که الان شما هستید.

                  دومین مکتوب/ پائولو کوئلیو





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۳:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٧/۱٥



      هر چند می توانی
      -در حد چند لحظه-
      محروم از هوا زیست
      با من بگو که بی عشق
      آن چند لحظه را تا 
      هنگام جان سپردن

      باید چه سان
      چرا زیست؟!

                                   محمد رضا ترکی

      پانوشت:

      در واقع اغلب، زمانی که عشقی را آغاز می‌کنیم،
      تجربه و عقلمان به ما می‌گویند
      که روزی به دلداری که امروز فقط به اندیشه او زنده‌ایم‌‌
      همان اندازه بی‌اعتنا می‌شویم که امروزه به هر زنی جز او هستیم...
      روزی نامش را می‌شنویم و دیگر دچار هیچ لذت دردآلودی نمی‌شویم،
      خطش را می‌خوانیم و دیگر نمی‌لرزیم،
      در خیابان راه‌مان را کج نمی‌کنیم تا او را ببینیم،
      به او بر می‌خوریم و دست و پا گم نمی‌کنیم،
      آنگاه این آگاهی بی‌تردیدِ آینده،
      برغم این حس بی‌اساس اما نیرومند
      که شاید او را همواره دوست داشته باشیم، ما را به گریه می‌اندازد.

                            خوشی‌ها و روز‌ها / مارسل پروست





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٥:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٧/۱٠



      نه برای آنکه مرده است
      به سوگ او بنشینیم
      برای آنکه هرگز جسارت نکرد شاد باشد
      به سوگ او بنشینیم
      اویی که چیزی نبود جز کار و وظیفه
      به سوگ او بنشینیم
      چراکه همیشه‌‌ همان را کرد که از او می‌خواستند
      به سوگ او بنشینیم
      چراکه هرگز نظر دیگران را هیچ نشمرد
      و آن را نکرد که دلش می‌خواست
      به سوگ او بنشینیم
      نه برای آنکه مرده است
      چراکه همان‌گونه بود که ما نیز هستیم
      به سوگ خود بنشینیم...

                                         کورت مارتی

      پانوشت:

      بیست سال بعد، بابت کارهایی که نکرده ای بیشتر افسوس می خوری
      تا بابت کارهایی که کرده ای.
      بنابراین، روحیه تسلیم پذیری را کنار بگذار، از حاشیه امنیت بیرون بیا،
      جستجو کن، بگرد، آرزو کن و کشف کن.

                                         مارک تواین





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٤:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٧/۱٠