حیران ایم
      اما از ظلمات سرد جهان وحشت نمی کنیم
      نه وحشت نمی کنیم.

      تو را
      من در تابش فروتن این چراغ می بینم
      آن جا که توئی

      مرا
      تو در ظلمت کده ی ویران سرای من
      در می یابی این جا که من ام


      پانوشت:
         وقتی رفت، آن شب نتوانستم بخوابم.
         نه اینکه دیوانه شده باشم که خیالش را توی ذهنم راه ببرم.
         نه.
         حس می کردم خیالش هم از من فرار می کند.
         همه چیز از من می گریخت.

                                      سمفونی مردگان - عباس معروفی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/٢٧



      آه اگر آزادی سرودی می خواند کوچک،
      همچون گلوگاه پرنده ای،

      هیچ کجا دیواری فرو ریخته بر جای نمی ماند،
      سالیان بسیار نمی بایست دریافتن را،
      که هر ویرانه نشانی از غیاب انسانی است،
      که حضور انسان آبادانی است،

      ...
      غیاب بزرگ چنین بود،
      سر گذشت ویرانه چنین بود،
      آه اگر آزادی سرودی می خواند کوچک،
      کوچکتر حتی از گلوگاه یکی پرنده

 
       پانوشت :
         به روزنامه‌نگاری می‌اندیشم
         که برای بخشودگی زندانیان سیاسی امضاء جمع می‌کرد.
         او به خوبی می‌دانست این کار نفعی برای زندانیان سیاسی ندارد.
         هدف واقعی هم آزاد کردن زندانیان سیاسی نبود
         بلکه می‌خواستند نشان دهند
         که هنوز افرادی هستند که هراس به دل راه نمی‌دهند.
         آنچه می‌کردند حالت نمایشی داشت،
         اما تنها راه ممکن.
         برای آنان امکان انتخاب میان عمل موثر و نمایش، وجود نداشت.
         یا می‌بایست هیچ کاری انجام ندهند
         یا اینکه فقط به کار نمایشی اکتفا کنند.

                                        بارهستی، میلان کوندرا، بخش6





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٠:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/٢٧



بیزارم از آن عشق که عادت شده باشد
یا آن که گدایی محبت شده باشد

دلگیرم از آن دل که در آن حس تملک
تبدیل به غوغای حسادت شده باشد

دل در تب و طوفان تنوع طلبی چیست؟
باغی ست که آلوده به آفت شده باشد

خودبینی و خودخواهی اگر معنی عشق است،
بگذار که آیینه نفرت شده باشد!

از وهن خیانت به امانت چه بگویم
آنجا که خیانت به خیانت شده باشد!

شرمنده عشقیم و دل منجمد ما
جا دارد اگر غرق خجالت شده باشد

مقصود من از عشق نه این حس مجازی ست
ای عشق مبادا که جسارت شده باشد


دکتر محمدرضا ترکی‬

 

              پانوشت :

                 مگذار که عشق به عادت ِ دوست داشتن تبدیل شود.
                 عشق عادت به دوست‌داشتن و سخت دوست داشتن ِ دیگری نیست؛
                 پیوسته نوکردن خواستنی‌ست که خود پیوسته خواهان نو شدن است،
                 و دیگرگون شدن.

                                       عاشقانه ای آرام-نادر ابراهیمی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٦:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/٢٧



     در وجود هر کس رازی بزرگ نهان است
     داستانی ، راهی ، بی راهه ای
     طرح افکندن این راز
     راز من و راز تو ، راز زندگی
     پاداش بزرگ تلاشی پر حاصل است

     بسیار وقت ها با یکدیگر از غم و شادیِِِ خویش سخن ساز می کنیم
     اما در همه چیز رازی نیست
     گاه به سخن گفتن از زخم ها نیازی نیست
     سکوتِ ملاله ها از راز ما سخن تواند گفت
     به تو نگاه می کنم و می دانم
     تو تنها نیازمند یک نگاهی تا به تو دل دهد
     آسوده خاطرت کند
     بگشایدت تا به درآیی
     من پا پس می کشم
     و درِ نیم گشوده به روی تو بسته می شود

     پیش از آنکه به تنهایی خود پناه برم
     ز دیگران شکوه آواز می کنم!
     فریاد می کشم که ترکم گفتند!
     چرا از خود نمی پرسم:
     کسی را دارم
     که احساسم را
     اندیشه و رویایم را
     زندگی ام را با او قسمت کنم؟
     آغاز جدا سری شاید از دیگران نبود!

مارگوت بیکل

 

     پانوشت :
  
             ما به ندرت برای کسانی که از ما بهترند راز دل می گوییم
             حتی از محضرشان می گریزیم
             در مقابل، بیشتر اوقات اسرار خود را نزد کسانی اعتراف می کنیم
             که به ما شباهت دارند
             و در ضعف ها و حقارت هایمان شریکند
             بنابراین ما نمی خواهیم خودمان را اصلاح کنیم
             یا بهتر شویم
             زیرا در این صورت ابتدا باید به حکم عجز و قصور خویش گردن نهیم
             ما فقط می خواهیم که بر حالمان رقت آورند
             و در راهی که می روریم تشویقمان کنند
             خلاصه می خواهیم دیگر مقصر نباشیم
             و در عین حال برای تزکیه نفسمان هم قدمی بر نداریم
             نه از وقاحت نصیب کافی برده ایم و نه از فضیلت
             نه نیروی ارتکاب گناه داریم و نه قدرت اجرای ثواب.‏

                                                                 آلبر کامو - سقوط
                                           





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/٢٤



       دنیا کوچکتر از آن است
       که گم شده ای را در آن یافته باشی
       هیچ کس اینجا گم نمی شود

       آدم ها به همان خونسردی که آمده اند
       چمدانشان را می بندند
       و ناپدید می شوند

       یکی درمه
       یکی در غبار
       یکی در باران
       یکی در باد
       و بی رحم ترینشان در برف

       آنچه به جا می ماند
       رد پائی است

       و خاطره ای که هر از گاه پس میزند

       مثل نسیم سحر
       پرده های اتاقت را


                                              عباس صفاری

 

         پانوشت:

            به خاطر آوردن ، این همان چیزی است که مانع مردن اش می شود .
            می ترسد بمیرد و باز هم به خاطر بیاورد . این طوری مردن بی فایده است ... 
            مردن همه ی فایده اش این است که دیگر هیچ چیزی به خاطر نیاوری ...

            "مرگ ممتد از موزه اشیای گم شده / پیام یزدانجو "





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:٥٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٦/٢٢



کم‌کم تفاوت ظریف میان نگه‌داشتن یک دست
و زنجیر کردن یک روح را یاد خواهی گرفت.

این‌که عشق تکیه‌کردن نیست
و رفاقت، اطمینان خاطر.

و یاد می‌گیری که
هدیه‌ها، عهد و پیمان معنی نمی‌دهند.

و شکست‌هایت را خواهی پذیرفت
سرت را بالا خواهی گرفت با چشم‌های باز

با ظرافتی زنانه و نه اندوهی کودکانه
و یاد می‌گیری که همه‌ی راه‌هایت را هم‌امروز بسازی

که خاک فردا برای خیال‌ها مطمئن نیست
و آینده امکانی برای سقوط به میانه‌ی نزاع در خود دارد

کم کم یاد می‌گیری
که حتی نور خورشید می‌سوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری.

بعد باغ خود را می‌کاری و روحت را زینت می‌دهی
به جای این‌که منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.

و یاد می‌گیری که می‌توانی تحمل کنی...
که محکم هستی...

که خیلی می‌ارزی.
و می‌آموزی و می‌آموزی

با هر خداحافظی
یاد می‌گیری.

خورخه لوییس بورخ





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٥:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/۱٩



    شتاب مکن
    که ابر بر خانه ات ببارد
    و عشق
    در تکه ای نان گم شود
    هرگز نتوان
    آدمی را به خانه آورد  
    آدمی در سقوط کلمات
    سقوط می کند
    و هنگام که از زمین برخیزد
    کلمات نارس را
    به عابران تعارف می کند
    آدمی را توانایی     
    عشق نیست   
    در عشق می شکند و می میرد

                                                 احمدرضا احمدی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٢:۱٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/۱٧



       همچون پرنده که با شکوه به پرواز در می آید
       بال می گشاید
       و پرواز کنان می گذرد
       می چرخد
       و آرام بر هوا می لغزد
       آدمی را نیز هوای پرواز در سر است
       تا دور شود
       راهش را بیابد
       و در آرامش به جستجو پردازد

       همچون پرنده که بر زمین می نشیند
       بال جمع می کند
       دانه بر می چیند
       به تور صیاد و دام خطر می افتد
       آدمی نیز باز می گردد
       آماده
       تا خود را به زندگی و تقدیر خویش سپارد

 

ماگوت بیکل
ترجمه شاملو
دانلود





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:۳٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٦/۱٠