کاش می دانستی
      ما را مجال آن نیست
      که روزهای رفته را از سر گیریم
      و لحظه های بی بازگشت را تمنا کنیم
      کاش می دانستی
      فردا چه اندازه دیر است برای زیستن
      و چه اندازه زود برای مردن
      و همیشه واژه ای است پر فریب
      کاش می دانستی
      یک آلاله را فرصت یک ستاره نیست
      و به ناگاه بسته خواهد شد
      پنجره های دیدار
      در اجبار تقدیر
      کاش می دانستی...

                                  ناهید عباسی

      پانوشت:

      من در سطح زندگی پیش می رفتم، یا روی هم رفته در کلمات و نه هرگز در واقعیت.
      چه کتاب ها که تا نیمه خواندم،
      چه دوستان که تا نیمه دوست داشتم،
      چه شهرها که تا نیمه تماشا کردم،
      من از روی بی حوصلگی یا به قصد سرگرمی حرکاتی میکردم.
      آدمیان از پی آن می آمدند، می خواستنت دست بیاویزند،
      اما چیزی در میان نبود و بدبختی همین بود.بدبختی برای آن ها.
      زیرا برای من فقط فراموشی بود.من هرگز جز به یاد خود نبوده ام.

                                  آلبر کامو - سقوط





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٢:٤٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٧



      بزن آن پرده،
      اگرچند تو را سیم از این ساز گسسته
      بزن این زخمه،
      اگرچند دراین کاسهٔ تنبور
      نمانده‌ست صدایی
                                  بزن این زخمه
                                  بر آن سنگ
                                  بر آن چوب
                                  بر آن عشق
                                  که شاید بردم راه به جایی.

      پرده دیگر مکن و زخمه به هنجار کهن زن
      لانهٔ جغد نگر،
      کاسهٔ آن بربط سغدی
      ز خموشی
      نغمه سر کن که جهان
      تشنهٔ آواز تو بینم
                                   چشمم آن روز مبیند
                                   که خاموش
                                   درین ساز تو بینم.
                                   نغمهٔ توست،
                                  بزن آنچه که ما زنده بدانیم

                            شفیعی کدکنی

      پانوشت:
      عزیز دلم، می دانی سیم آخر چیست؟
      همه خیال می کنند که سیمِ آخر ساز است.
      حتی یک نوازنده بی سواد روی صحنه زد به سیم آخر تارش گفت: این هم سیم آخر.
      اما سیم آخر یعنی وقتی می رفتند قمار، سکه زرشان را که می باختند،
      جیب شان را می گشتند، آخرین سکه ی سیم را هم به قمار می زدند.
      می زدند به سیم آخر،
      به امید بردن همه هستی، یا به باد دادن آخرین سکه ی نیستی.
      من هم دلم می خواست در این قمار بزنم به سیم آخر،
      اما گلستان به من گفت: «ببین زری که باختی اصل بود؟»

                            عباس معروفی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٢:۳٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٧



      نباید شیشه را با سنگ بازی داد!
      نباید مست را در حال ِ مستی
      دست ِ قاضی داد!
      نباید بی تفاوت چتر ماتم را
      به دست ِ خیس ِ باران داد!
      کبوترها که جز پرواز آزادی نمی خواهند !
      نباید در حصار ِ میله ها
      با دانه ای گندم
      به او تعلیم ِ ماندن داد !

      پانوشت:

      آسمان فرصت پرواز بلندی ست ولی
      قصه این است چه اندازه کبوتر باشی...

      بید مجنون:

      بید مجنون هم سرگذشتی است با من ؛
      درختی که رو به آسمان رشد می کند
      اما سر شاخه های تعالیش به سوی زمین باز میگردند ،
      و هرچه بلند تر می شود سرشاخه هایش به زمین نزدیک تر میشوند.
      همچون من که هرچه سنگ ِ سنگین زندگی را
      به قله شروع سقوطش نزدیکتر می کنم،
      فروغلتیدنش ممکن تر است.  
      آه کاش دمی با من سخن می گفت این بید مجنون ،
      آن زمان که زیر سایه اش بنشینم ودیگر به این عبس نپردازم.
      کاش...

                                  سیزیف زیر بید مجنون





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٢:٥۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٢



      من هیچم.
      من هیچگاه چیزی نخواهم بود.
      من حتی نمیتوانم خواهان بودن چیزی باشم.
      ازاین که بگذریم
      تمامی رویاهای جهان در من است

                        فرناندو پسوآ

      پانوشت:

      هیچ اگر سایه پذیرد
      من همان
      سایه ی هیچم
      که نه از هیچ اثر ماند
      و نه از سایه ی هیچ





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٢:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٠



      مسیر را اشتباه رفتید
      آسمان را گم کرده اید
      من
      همینجا
      در همین هجومی که
      جهنم می نامیدش
      خشت به خشت از خیال و رویا
      بهشتی ساختم
      بهشتی که
      آنقدر به شما نزدیک است
      که عاقلانه
      دورش می پندارید

                        امین منصوری

      پانوشت:

      به اعتقاد من
      جهنم ، رنجی است که انسان از عدم توانائی اش
      در دوست داشتن و عشق ورزیدن متحمل می شود

                        داستایوسکی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱٢:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٠



      رنجم نه دیگر تنهایی که جدایی است ..
      واضطرابم نه زاده ی بی کسی که بی اویی...
      دلی که از بی کسی غمگین است هر کسی را می تواند تحمل کند !
      هیچ کس بد نیست
      ولی دلی که در بی اویی مانده است
      برق هر نگاهی جانش را می خراشد..
      هر چهره ای ،
      نگاهی،
      طرح اندامی،
      طنینی،
      رنگی
      در نگاهای او فریاد میکشد که
      او ، نیست...

                                    هبوط -دکتر شریعتی

      پانوشت:
       
      آدمی که منتظر است
      هیچ نشانه ای ندارد؛
      فقط
      با هر صدایی بر می گردد !!‬





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:٤٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/۱۸



      روزی که به زندانم انداختند
      باورشان نکردم
      چرا که پرستویی بودم
      با رویای پرواز وُ بهار
      روزی که رهایم کردند
      باورشان کردم
      چرا که حال
      انسان شده بودم
      بی بال
      گرسنه
      تنها

                  رزه آوسلندر

      پانوشت:

      زندگی چون قفسی ست
      قفسی تنگ پر از تنهایی
      و چه خوب است
      لحظه غفلت آن زندانبان
      بعد از آن هم پرواز...





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/۱۸



      چه تند می تازد
      آنکه بر توسن خودباوری
      به قضاوت برخاسته است
      چه بیرحمانه می زند
      تازیانه های داوری
      با غروری سرشار
      از گناهان نکرده
      و چه آسان میبرد از یاد
      که آب هیچ سرچشمه ای
      آلوده به گل نیست

                              ناهید عباسی

      پانوشت:
   
      - ولی آدم پیش خودش خجالت میکشه.

      - باز هم حرفای احمقانه زدی.
        آدم که با خودش رودرواسی نداره.
        این منم، هرچی هستم منم.
        موقعی ناراحت میشی که بقیه بفهمن چی کاره ای و راجع بهت قضاوت کنن.
        آدم از قضاوت بقیه اس که ناراحت میشه.

      - آدم پیش خودش هم قضاوت میکنه.

      - وقتی تو هم وکیلی، هم قاضی، هم دادستان
        باید خیلی احمق باشی که علیه خودت رأی بدی.

                                    احمد غلامی/تو میگی من اونو کشتم؟





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/۱۸



      باید باور کنیم
      تنهایی
      تلخ ‌ترین بلای بودن نیست
      چیزهای بدتری هم هست،
      روزهای خسته‌ای
      که در خلوت خانه پیر می‌شوی
      و سال‌هایی
      که ثانیه به ثانیه از سر گذشته است
      تازه
      تازه پی می‌بریم
      که تنهایی
      تلخ ‌ترین بلای بودن نیست
      چیزهای بدتری هم هست

      پانوشت:

      تنهایی را دوست دارم
      به شرط آنکه
      هر از گاهی
      دوستی بیاید تا درباره آن با هم گپ بزنیم.

                              لوییس بونوئل





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:۱٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/۱۸



      آن قدر
      با خودم حرف می زنم
      که سر خودم را می خورم
      تبدیل می شوم
      به زنی سر خورده
      که تمام آدم ها از کنارش می گریزند
      باور کن
      من هم آن قدر رویاهای رنگی کشیده بودم
      که مداد مشکی ام
      هیچ وقت تراشیده نشد
      از من نترس
      من هم یک زنم
      با وحشتی از هر دست
      که برای نوازش کشیدم و
      کشیده ای شد
      سر به لاک برده
      و از تمام دنیا رویم را برگردانده ام

                                    منیره حسینی

     پانوشت:
      کاش می دانستم
      چه کسی این سرنوشت را برایم بافت
      آن وقت به او می گفتم :
      یقه را آن قدر تنگ بافته ای
      که بغض هایم را نمیتوانم فرو دهم ....





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱۱:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/۱۸