از دل و دیده ، گرامی تر هم

        آیا هست ؟

        - دست ،

        آری ، ز دل و دیده گرامی تر :

         دست  !

        زین همه گوهر پیدا و نهان در تن و جان ،

        بی گمان دست گرانقدرتر است .
 
        هر چه حاصل کنی از دنیا ،

        دستاورد است !

        هر چه اسباب جهان باشد ، در روی زمین ،

        دست دارد همه را زیر نگین !

        سلطنت را که شنیده ست چنین ؟!

        شرف دست همین بس که نوشتن با اوست !

        خوشترین مایه دلبستگی من با اوست .

        در فروبسته ترین دشواری ،

        در گرانبارترین نومیدی ،

        بارها بر سرخود ، بانگ زدم :

        - هیچت ار نیست مخور خون جگر ،

        دست که هست  !

        بیستون را یاد آر ،

        دست هایت را بسپار به کار ،

        کوه را چون پَر کاه از سر راهت بردار  !

        وه چه نیروی شگفت انگیزی است ،

        دست هایی که به هم پیوسته است  !

        به یقین ، هر که به هر جای ، در آید از پای

        دست هایش بسته است  !

        دست در دست کسی ،

        یعنی : پیوند دو جان !

        دست در دست کسی

        یعنی : پیمان دو عشق !

        دست در دست کسی داری اگر ،

        دانی ، دست ،

        چه سخن ها که بیان می کند از دوست به دوست ؛

        لحظه ای چند که از دست طبیب ،

        گرمی مهر به پیشانی بیمار رسد ؛

        نوشداروی شفا بخش تر از داروی اوست  !

        چون به رقص آیی و سرمست برافشانی دست ،

        پرچم شادی و شوق است که افراشته ای !

        لشکر غم خورد از پرچم دست  تو شکست !

        دست ، گنجینه مهر و هنر است :

        خواه بر پرده ساز ،

        خواه در گردن دوست ،

        خواه بر چهره نقش ،

        خواه بر دنده چرخ ،

        خواه بر دسته داس ،

        خواه در یاری نابینایی ،

        خواه در ساختن فردایی !

        آنچه آتش به دلم می زند ، اینک ، هر دم

        سرنوشت بشرست ،

        داده با تلخی غم های دگر دست به هم  !

        بار این درد و دریغ است که ما

        تیرهامان به هدف نیک رسیده است ، ولی

        دست هامان ، نرسیده است به هم

 

از فریدون مشیری
 





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٩:۳۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٩/٢۸



     دل من دیر زمانی است که می پندارد :

     « دوستی » نیز گلی است ؛

     مثل نیلوفر و ناز ،

     ساقه ترد ظریفی دارد .

     بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد

     جان این ساقه نازک را

                            - دانسته-

                               بیازارد !

 

     در زمینی که ضمیر من و توست ،

     از نخستین دیدار ،

     هر سخن ، هر رفتار ،

     دانه هایی است که می افشانیم .

     برگ و باری است که می رویانیم

     آب و خورشید و نسیمش « مهر » است

 

     گر بدانگونه که بایست به بار آید ،

     زندگی را به دل‌انگیزترین چهره بیاراید .

     آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف ،

     که تمنای وجودت همه او باشد و بس .

     بی‌نیازت سازد ، از همه چیز و همه کس .

 

     زندگی ، گرمی دل های به هم پیوسته ست

     تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .

 

     در ضمیرت اگر این گل ندمیده است هنوز ،

     عطر جان‌پرور عشق

     گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

     دانه ها را باید از نو کاشت .

     آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان

     خرج می باید کرد .

     رنج می باید برد .

     دوست می باید داشت !

 

     با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد

     با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

     دست یکدیگر را

     بفشاریم به مهر

     جام دل هامان را

                     مالامال از یاری ، غمخواری

     بسپاریم به هم

 

     بسراییم به آواز بلند :

     - شادی روی تو  !

                           ای دیده به دیدار تو شاد

     باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

     تازه ،

             عطر افشان

                        گلباران باد .

 

فریدون مشیری





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٢:٠۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٩/٢٠



ایستاده در باد

شاخه ی لاغر بیدی کوتاه

برتنش جامه ای انباشته از پنبه و کاه

برسر مزرعه افتاده بلند

سایه اش سرد و سیاه

نه نگاهش را چشم ، نه کلاهش را پشم

سایه ی امن کلاهش اما

لانه ی پیر کلاغی است که با قال و مقال

قاروقار از ته دل می خواند:

آنکه می ترسد

می ترساند

 
قیصر امین پور





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۳:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٩/۱٧