عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم .
      همان یک لحظه اول ،
      که اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان ، 
      جهانرا با همه زیبایی و زشتی ،
      برروی یکدگر ، ویرانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم .
      که در همسایه صدها گرسنه ، چند بزمی گرم عیش و نوش میدیدم ، 
      نخستین نعره مستانه را خاموش آندم ،
      بر لب پیمانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم ،
      که میدیدم یکی عریان و لرزان و دیگری پوشیده از صد جامه رنگین زمین و آسمان را
      واژگون مستانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم .
      نه طاعت میپذیرفتم ،
      نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده ،
      پاره پاره در کف زاهد نمایان ،
      سبحه صد دانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم .
      برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان ،
      هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو ،
      آواره و دیوانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم .
      بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان ، 
      سراپای وجود بی وفا معشوق را ، 
      پروانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم .
      بعرش کبریایی ، با همه صبر خدایی ،
      تا که میدیدم عزیز نابجایی ، ناز بر یک ناروا گردیده خواری میفروشد ،
      گردش این چرخ را وارونه ، بی صبرانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      اگر من جای او بودم .
      که میدیدم مشوش عارف و عامی ، ز برق فتنه این علم عالم سوز مردم کش ،
      بجز اندیشه عشق و وفا ، معدوم هر فکری ، 
      در این دنیای پر افسانه میکردم .

      عجب صبری خدا دارد !
      چرا من جای او باشم .
      همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد ،
      وگرنه من بجای او چو بودم ،
      یکنفس کی عادلانه سازشی ، 
      با جاهل و فرزانه میکردم .
      عجب صبری خدا دارد ! عجب صبری خدا دارد ! 

    

از استاد رحیم معینی کرمانشاهی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٩/۱





تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست

 محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست

از تو تا ما سخن عشق همان است که رفت

 که در این وصف زبان دگری گویا نیست

بعد تو قول و غزل هاست جهان را اما

 غزل توست که در قولی از آن ما نیست

تو چه رازی که بهر شیوه تو را می جویم

تازه می یابم و بازت اثری پیدا نیست

 شب که آرام تر از پلک تو را می بندم

در دلم طاقت دیدار تو تا فردا نیست

این که پیوست به هر رود که دریا باشد

 از تو گر موج نگیرد به خدا دریا نیست

 من نه آنم که به توصیف خطا بنشینم

این تو هستی که سزاوار تو باز اینها نیست


(محمدعلی بهمنی)





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۳:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٩



به که باید دل بست؟
به که شاید دل بست؟
سینه ها جای محبت، همه از کینه پر است.
هیچکس نیست که فریاد پر از مهر تو را
گرم، پاسخ گوید
نیست یک تن که در این راه غم آلوده عمر
قدمی، راه محبت پوید

خط پیشانی هر جمع، خط تنهائیست
همه گلچین گل امروزند
در نگاه من و تو حسرت بیفردائیست.

به که باید دل بست؟
به که شاید دل بست؟
نقش هر خنده که بر روی لبی میشکفد
نقشه یی شیطانیست
در نگاهی که تو را وسوسه عشق دهد
حیله یی پنهانیست.

از وفا نام مبر، آنکه وفاخوست، کجاست؟
ریشه عشق، فسرد
واژه دوست، گریخت
سخن از دوست مگو، عشق کجا ؟ دوست کجاست؟

دست گرمی که زمهر
بفشارد دستت
در همه شهر مجوی
گل اگر در دل باغ
بر تو لبخند زند
بنگرش، لیک مبوی
سخنی کز سر راز
زده در جانت چنگ
به لبت نیز، مگوی

درد اگر سینه شکافد، نفسی بانگ مزن
درد خود را به دل چاه مگو
استخوان تو اگر آب کند آتش غم
آب شو، « آه » مگو.


ما همه کودک خردیم و همین زال فلک
با چنین سکه زرد
و همین سکه سیمین سپید
میفریبد ما را
هر زمان دیده ام این گنبد خضرای بلند
گفته ام با دل خویش:
مزرع سبز فلک دیدم و بس نیرنگش
نتوانم که گریزم نفسی از چنگش
آسمان با من و ما بیگانه
زن و فرزند و در و بام و هوا بیگانه
« خویش » در راه نفاق
« دوست » در کار فریب
« آشنا » بیگانه

شاخه عشق، شکست
آهوی مهر، گریخت
تار پیوند، گسست
به که باید دل بست؟
به که شاید دل بست؟


(از مهدی سهیلی)





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:٢۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢۳




                     با درودی به خانه می آیی و
                                                          با بدرودی
                     خانه را ترک می گویی؛
                     ای سازنده!
                     لحظه ی ِ عمر ِ من
                     به جز فاصله یِ میان این درود و بدرود نیست:
                     این آن لحظه ی ِ واقعی ست
                     که لحظه ی ِ دیگر را انتظار می کشد.
                     نوسانی در لنگر ساعت است
                     که لنگر را با نوسانی دیگر به کار می کشد.
                     گامی است پیش از گامی دیگر
                     که جاده را بیدار می کند.
                     تداومی است که زمان مرا می سازد
                     لحظه ای است که عمر ِ مرا سرشار می کند.


                                                                       (احمد شاملو)





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:٤۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢