دیریست که دلدار پیامی نفرستاد
                                                ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

             صد نامه فرستادم و آن شاهسواران
                                               پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد

             سوی من وحشی صفت عقل رمیده
                                              آهو روشی کبک خرامی نفرستاد

            دانست که خواهد شدنم مرغ دل از د‌ست
                                             وز آن خط ّ چون سلسله دامی نفرستاد

            فریاد که آن ساقی شکّر لب سرمست
                                            دانست که مخمورم و جامی نفرستاد

           چندانکه زدم لاف کرامات و مقامات
                                            هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد

          حافظ بادب باش که واخواست نباشد
                                          گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٤:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٧/٧



از زمزمه دلتنگیم ، از همهمه بیزاریم
نه طاقت خاموشی ، نه میل سخن داریم

آوار پریشانی‌ست ، رو سوی چه بگریزیم ؟
هنگامۀ حیرانی‌ست ، خود را به که بسپاریم ؟

تشویش هزار «آیا» ، وسواس هزار «اما» ،
کوریم و نمی‌بینیم ، ورنه همه بیماریم

دوران شکوه باغ از خاطرمان رفته‌ست
امروز که صف در صف خشکیده و بی‌باریم

دردا که هدر دادیم آن ذات گرامی را
تیغیم و نمی‌بریم ، ابریم و نمی‌باریم

ما خویش ندانستیم بیداریمان از خواب
گفتند که بیدارید ؟ گفتیم که بیداریم.

من راه تو را بسته ، تو راه مرا بسته
امید رهایی نیست وقتی همه دیواریم

از زنده یاد حسن منزوی





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٤:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٧/٧



شب آرامی بود
 می روم در ایوان، تابپرسم از خود
زندگی یعنی چه؟
مادرم سینی چایی در دست
گل لبخندی چید ،هدیه اش داد به من
خواهرم تکه نانی آورد ، آمد آنجا
لب پاشویه نشست
پدرم دفتر شعری آورد، تکه بر پشتی داد
شعر زیبایی خواند ، و مرا برد،  به آرامش زیبای یقین

با خودم می گفتم :
زندگی،  راز بزرگی است که در ما جارست
زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست
رود دنیا جاریست
زندگی ، آبتنی کردن در این رود است
وقت رفتن به همان عریانی که به هنگام ورود آمده ایم
دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟
هیچ!!!

زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند
شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری
شعله گرمی امید تو را ،  خواهد کشت
زندگی درک همین اکنون است
زندگی شوق رسیدن به همان
فردایی است ، که نخواهد آمد
تو نه در دیروزی ، و نه در فردایی
ظرف امروز ، پر از بودن توست
شاید این خنده که امروز ، دریغش کردی
آخرین فرصت همراهی با ، امید است
زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک ،
به جا می ماند 

زندگی ، سبزترین آیه ، در اندیشه برگ
زندگی ، خاطر دریایی یک قطره ، در آرامش رود
زندگی ، حس شکوفایی یک مزرعه ، در باور بذر
زندگی ، باور دریاست در اندیشه ماهی ، در تنگ
زندگی ، ترجمه روشن خاک است ، در آیینه عشق
زندگی ، فهم نفهمیدن هاست
زندگی ، پنجره ای باز،  به دنیای وجود
تا که این پنجره باز است ، جهانی با ماست
آسمان ، نور ، خدا ، عشق ، سعادت با ماست
فرصت بازی این پنجره را دریابیم
در نبندیم به نور ، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم
پرده از ساحت دل برگیریم
رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم
زندگی ، رسم پذیرایی از تقدیر است
وزن خوشبختی من ، وزن رضایتمندی ست

زندگی ، شاید شعر پدرم بود که خواند
چای مادر ، که مرا گرم نمود
نان خواهر ، که به ماهی ها داد
زندگی شاید آن لبخندی ست ، که دریغش کردیم
زندگی زمزمه پاک حیات ست ، میان دو سکوت
زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست
لحظه آمدن و رفتن ما ، تنهایی ست
من دلم می خواهد
قدر این خاطره را دریابیم.





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٧:٢۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٧/٤



            مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست
                                                  تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست
            واله و شیداست دایم همچو بلبل در قفس
                                                  طوطی طبعم ز عشق و شکّر و بادام دوست
            زلف او دامست و خالش دانه آن دام و من
                                                  بر امید دانه ای فتاده ام در دام دوست
            سر زمستی بر نگیرد تا به صبح روز حشر
                                               هر که چون من در ازل یک جرعه خورد از جام دوست
            میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق
                                                ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست
            حافظ اندر درد او میسوز و بی درمان بساز
                                                 زانکه درمانی ندارد درد بی درمان دوست

 





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۸:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٧/۳