از  حمید مصدق : 

      تو به من خندیدی و نمی دانستی
      من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم....

      از فروغ فرخزاد  :

      من به تو خندیدم
      چون که می دانستم
      تو به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدی
      پدرم از پی تو تند دوید
      و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه
      پدر پیر من است....

      و شعر زیبای جواد نوروزی :

      دخترک خندید و
      پسرک ماتش برد !
      که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده
      باغبان از پی او تند دوید
      به خیالش می خواست،
      حرمت باغچه و دختر کم سالش را
      از پسر پس گیرد !
      غضب آلود به او غیظی کرد !
      این وسط من بودم
      سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم
      من که پیغمبر عشقی معصوم،
      بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق
      و لب و دندان ِ
      تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم
      و به خاک افتادم
      چون رسولی ناکام !
      هر دو را بغض ربود...
      دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:
      " او یقیناً پی معشوق خودش می آید ! "
      پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:
      " مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ! "
      سالهاست که پوسیده ام آرام آرام !
      عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز !
      جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم،
      همه اندیشه کنان غرق در این پندارند:
      این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:٢٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۱٦



 

دست عشق از دامن دل دور باد!

می توان آیا به دل دستور داد؟

می توان آیا به دریا حکم کرد

که دلت را یادی از ساحل مباد؟

موج را آیا توان فرمود ایست!

باد را فرمود باید ایستاد؟

آن که دستور زبان عشق را

بی گزاره در نهاد ما نهاد

خوب می دانست تیغ تیز را

در کف مستی نمی بایست داد

 

(قیصر امین پور)





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ۱:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۱۳



       چه دل است این دل من ؟

       که زتردی چو یکی ساقه ی تاک 

       به شتابی که تگرگ 

       بشکند ساقه و از هم بدرد پیـکر برگ

       یا به آسانی یک شاخه ی گل می شکند .

       چه دل است این دل من ؟

       که زیک لرزش اشک

       بر رخ رهگذری

       یا ز نالیدن مادر به فراق پسری

       دل من می شکند

       هر کجا اشک یتیمی رنجور

       می چکد برسر مژگان سیاه

       هر کجا  چشم زنی غمزده  با یاد پسر ،  مانده به راه

       دل من می شکند .

       در مزاری که زنی ناله کند 

       در عزای پسرش

       یا یتیمی که کند گریه به سوگ پدرش 

       جانم آید به خروش .

       ور ببینم  پر خونین کبوتر ها را 

       یا یکی بچه ی گنجشک که بشکسته پرش 

       دل من می شکند .

       حالت دخترکی کوچک و تنها و فقیر

       که به حسرت کند از از شیشه ی اشک 

       به عروسک نگه گاه به گاه

       وز دل تنگ کند ناله و آه

       دل من می شکند .

       ناله ی پیرزنی غمزده و دست تهی

       که ندارد نفسی .

       ضجـّه ی مرغ اسیر  

       که کند ناله به کنج قفسی .

       هق هق مرد غریبی که بلا دیده بسی

       حالت دختر زشتی که زشرم

       رو ندارد به کسی

       دل من می شکند .

       چه دل است این دل من

       دلم از ناله مرغان چمن می شکند

       ز خیال غم مردم دل من می شکند

       دلم از داغ شهیدان وطن می شکند

       چه کنم دلم از سنگ که نیست

       گریه در خلوت دل ننگ که نیست

       چه کنم؟

        دل من می شکند ...

(مهدی سهیلی)





نویسنده : شیدا دشتوان ; ساعت ٤:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸